Porady dla rodziców

„My doświadczeni wiemy, ile wkoło niebezpieczeństw i niepokojów, zasadzek, pułapek… My znamy, wiemy, poznaliśmy, doświadczyliśmy, dowiedzieliśmy się, zobaczyli. A ono (dziecko) nie słucha. Jakby rozmyślnie, jakby złośliwie. Trzeba pilnować, by posłuchało, trzeba pilnować, by wykonało.”

Janusz Korczak

Zawitała do nas zima – taka prawdziwa, ze śniegiem i mrozem.  Maluchy chętnie wybierają się na sanki, łyżwy czy narty, rzucają się śnieżkami i mają wiele innych pomysłów na wykorzystanie śniegu. Zimowa aura zachęca naszych milusińskich do szaleństw na śniegu i lodzie. Dzieciaki uwielbiają szalone zabawy, a my – rodzice z radością patrzymy na roześmiane buziaki, iskierki w oczkach i często dajemy się wciągnąć w tę szaleńczą zabawę, pozwalając dzieciom na więcej niż byśmy chcieli i niż pozwala na to zdrowy rozsądek. Ale pamiętajmy, że to do nas należy opanowywanie emocji i myślenie na zapas, co by było gdyby! To my jesteśmy odpowiedzialni za bezpieczeństwo naszych maluchów, które jeszcze nie mają zdolności przewidywania, a fantazję mają zdecydowanie bujniejszą niż my, dorośli! Naszym zadaniem jest jednak przewidzieć, co złego może spotkać naszą pociechę podczas zabawy i zrobić wszystko, aby do tego nie dopuścić. Na nas ciąży odpowiedzialność za bezpieczeństwo naszego dziecka.

Organizując dziecku zimowe zabawy pamiętajmy:

- dziecko powinno zawsze przebywać pod opieką dorosłych,

- zjazdy saneczkowe organizujmy tylko w miejscach położonych daleko od jezdni, na stokach gładkich,  równomiernie pokrytych śniegiem – bez wystających muld i przeszkód,

- kuligi organizujmy w miejscach oddalonych od jezdni – bez udziału pojazdów mechanicznych,

- jazdę na łyżwach trenujmy wyłącznie na lodowiskach lub specjalnie zorganizowanych ślizgawkach,

- do jazdy na nartach wybierajmy stoki odpowiednie do umiejętności – szczególnie umiejętności naszego malucha,

- do bitwy na śnieżki używajmy tylko miękkiego śniegu – bez lodu czy drobnych kamyków,

- podziwiajmy zwisające z dachów i innych konstrukcji lodowe sople, ale ich nie strącajmy,

- ubierajmy naszą pociechę warstwowo „na cebulkę” i dbajmy, by nie chodziło w przemoczonym ubraniu,

- czas spędzony na świeżym powietrzu dostosujmy do panującej aury, a szczególnie do temperatury powietrza.

Mając na uwadze tych kilka rad można dzieciom zorganizować wspaniałą zabawę, szczególnie, że niedługo ferie zimowe.

W naszym województwie ferie zimowe trwają od 30.01 – 12.02. 2017 r.

W co się bawić na śniegu czy lodzie?

Oto kilka propozycji:

zjazdy na sankach- żeby zjeżdżać na sankach, trzeba znaleźć odpowiednią górkę, zawsze się taka znajdzie w okolicy, można się ścigać na sankach, urządzać konkurs na najdłuższy zjazd,

wyścigi z sankami-  zimą można urządzać wszelkiego rodzaju wyścigi na sankach: slalom pomiędzy kulami ze śniegu, wyścigi dwójek (jedno dziecko siedzi na sankach, drugie ciągnie), pchanie sanek, które dalej pojadą,

zjazdy w workach- jeśli nie macie pod ręką sanek, do zjazdów można wykorzystać worki. Gruby foliowy worek, wypychamy słomą lub sianem, związujemy i możemy już zjeżdżać z górki,

budowanie igloo- jeśli śniegu jest pod dostatkiem, można zbudować igloo. W tej zabawie niezbędna jest pomoc taty i mamy. Wspólnymi siłami można zbudować wspaniały domek ze śniegu, a jeśli będzie mróz, taki domek długo postoi i będzie miejscem wspaniałych zabaw

bitwa na śnieżki, rzucanie do celu – najpierw oczywiście trzeba przygotować  kilkanaście kulek. To nie lada wyzwanie, zwłaszcza dla maluchów, które dopiero poznają uroki zimy. Pierwsze kule mogą powstawać z wielkim trudem, ale później będzie już o wiele lepiej. Mama i tata powinni pokazać swoim pociechom jak zrobić śnieżkę, żeby zaraz się nie rozpadła. Śniegowymi kulkami można rzucać do siebie lub np. do celu: do drzewa,

rzeźby ze śniegu – letnią porą roku dzieci lubią bawić się w piasku, budować zamki, robić babki itd.,  podobne zabawy można również powtórzyć zimą. Przydadzą się wiaderka, grabki, foremki, łopatki. Zaproponujcie dzieciom zbudowanie zamku, rzeźbienie w śniegu ulubionego zwierzątka, postaci,

jazda na łyżwach – zimą w  wielu miastach organizowane są lodowiska i ślizgawki dla dzieci i dorosłych. Zwykle, w takich miejscach jest możliwość wypożyczenia łyżew. Oczywiście najlepiej jest, jeśli dziecko ma swoje łyżwy. Pierwsze próby utrzymania się na lodzie mogą skończyć się bolesnymi upadkami, ale rodzice są wsparciem dla małych, początkujących łyżwiarzy,

lepienie bałwana- super zabawa dla małych i dużych. Przygotujcie węgielki, marchewkę na nos, stary garnek albo kapelusz i koniecznie miotłę. Dzieci mogą również same wymyślić strój dla pana bałwana,

śniegowy trop, zabawy tropiące- robimy ślady na śniegu, a dzieci poruszają się właśnie po tych śladach, starając się postawić stopę w tym samym miejscu, co my,

orzeł, aniołek – kładziemy się na śniegu, na plecach i szeroko rozkładamy ręce i nogi i poruszamy nimi. W ten sposób powstaje wizerunek orła lub aniołka,

obrazy ze śniegu – w ogrodzie lub w parku można zaproponować dzieciom zabawę w tworzenie obrazów na śniegu. Najlepiej wydeptywać je stopami, można również rysować patykiem lub uklepywać dłońmi,

jazda na nartach – w pobliżu wielu miast tworzone są małe stoki narciarskie. Znajdują się tam wyciągi i wypożyczalnie sprzętu, czasami szkółki narciarskie.

Życzymy wiele radości

podczas bezpiecznych zabaw zimowych!

Opracowała: Joanna Malich

Charakterystyka rozwojowa dziecka trzyletniego

Wiek przedszkolny to okres najistotniejszych przemian rozwojowych wżyciu człowieka dokonujących się we wszystkich sferach.
Catherine Lee zwraca uwagę, że „Każde dziecko stanowi odrębną indywidualność, jedyną w swoim rodzaju, niepowtarzalną osobę”. Dzieci trzyletnie znajdują się w pierwszej fazie okresu przedszkolnego, w którym dokonują się dynamiczne i intensywne przemiany rozwojowe. Aby określić możliwości rozwojowe dzieci trzyletnich, konieczne jest prześledzenie wszystkich sfer rozwoju na tym etapie. Wśród różnych sfer rozwoju dzieci trzyletnich można wyróżnić:

  • rozwój fizyczny i motoryczny
  • rozwój procesów poznawczych
  • rozwój emocjonalny
  • rozwój społeczny
  • rozwój osobowości.

Rozwój fizyczny i motoryczny

W rozwoju fizycznym i motorycznym dziecka trzyletniego następują wyraźne osiągnięcia. Zmieniają się proporcje ciała oraz doskonali się sprawność motoryczna. Zmiany proporcji ciała przyczyniają się do dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego. Sylwetka dziecka charakteryzuje się stosunkowo krótkimi kończynami przy dość dużej głowie i długim tułowiu. Układ kostny i mięśniowy są jeszcze słabe. Dzieci w tym wieku są mało odporne na wysiłek. Można więc sądzić, iż długie stanie, siedzenie w jednym miejscu i pozycji, długi spacer szybko je męczy. Do podstawowych sprawności ruchowych należą takie czynności motoryczne jak: chód, bieg, skoki, wspinanie się oraz ruchy dostosowane do pokonywania przeszkód. Dziecko trzyletnie potrafi też jeździć na trzykołowym rowerku, a także rzucać piłką. Precyzyjne ruchy dłoni sprawiają dzieciom trzyletnim sporą trudność, ale potrafią one rysować i malować stosując zamaszyste i szerokie ruchy ręki oraz ugniatać elastyczny materiał plastyczny. Układ nerwowy trzylatka jest niezwykle słaby i delikatny, podatny na zmęczenie. Dominują w nim procesy pobudzania nad procesami hamowania. Organizm dziecka nie jest zdolny do odbierania dużej ilości silnych bodźców. Zachowanie dziecka cechuje impulsywność i zmienność. Dziecko obserwując dorosłych oraz naśladując ich, opanowuje stopniowo czynności związane z życiem codziennym: myciem, jedzeniem, ubieraniem, sprzątaniem, lecz wymaga to ciągłych ćwiczeń, a także zachęty w atmosferze spokoju i życzliwości.

Rozwój procesów poznawczych

W sferze poznawczej u dzieci trzyletnich następuje intensywny rozwój. Żadna z funkcji psychicznych nie jest jeszcze w pełni rozwinięta i ukształtowana. Myślenie, mowa i spostrzeżenia są związane z działaniem. Charakterystyczne jest więc tutaj tzw. myślenie sensoryczno – motoryczne, co oznacza, że dziecko rozwiązuje zadania, gdy ma bezpośredni kontakt z różnorodnymi przedmiotami w działaniu samodzielnym lub przy pomocy osoby dorosłej. Dziecko trzyletnie poznaje otaczający świat wielozmysłowo –polisensorycznie. Najważniejsze, pierwsze miejsce zajmują spostrzeżenia wzrokowe. Dlatego zwraca ono uwagę na to, co jest duże, kolorowe, wyróżniające się z otoczenia. Źródłem wrażeń dziecka trzyletniego jest nie tylko jego świat zewnętrzny, ale także i to co dzieje się wewnątrz organizmu. Bardzo ważną rolę spełnia tu wzrok i słuch. Dziecko poznaje przede wszystkim te przedmioty i ich cechy, które odgrywają bezpośrednią rolę w wykonywanej czynności. Zaczyna odróżniać kolory, choć jeszcze nie potrafi ich nazwać. W swoim spostrzeganiu kieruje się najpierw barwą, a potem kształtem przedmiotów. Obserwujemy też początki zainteresowań muzycznych. Trzylatek potrafi zaśpiewać piosenkę, czy rozpoznać odgłosy z najbliższego, znanego mu otoczenia. Uwaga i pamięć mają charakter mimowolny; skoncentrowana jest na silnych i atrakcyjnych bodźcach. Dziecko zmienia często przedmioty, zainteresowania, przerywa rozpoczęte czynności. Istotną rolę w rozwoju orientacji trzylatka w otaczającym go świecie odgrywa mowa. Jest ona bezpośrednio związana z wrażeniami i spostrzeżeniami. Dziecko w wieku trzech lat zna około 1000 słów. Są to przede wszystkim rzeczowniki, czasowniki i przymiotniki. Trzylatek wykazuje tendencje do tworzenia neologizmów. Potrafi budować proste pod względem gramatycznym zdania rozwinięte, a także różne rodzaje zdań złożonych. Rozwój mowy i myślenia trzylatka powodują, że jego zabawy stają się coraz bardziej urozmaicone i złożone, a z drugiej strony różnorodność form zachowania dziecka przyczynia się do rozwoju mowy i myślenia, a także pozostałych procesów poznawczych.

Rozwój emocjonalny

Istotne znaczenie w procesie adaptacji dziecka trzyletniego do przedszkola ma rozwój emocjonalny. Zwykle trudności w przystosowaniu się do nowego środowiska spowodowane są chwiejnością uczuciową i dużą wrażliwością dziecka. Reakcje wywołane różnymi emocjami są zwykle gwałtowne i krótkotrwałe, a ich siła i czas są niewspółmierne do przyczyn, które je wywołały. Małe dziecko potrafi bardzo się złościć i płakać, a za chwilę jest spokojne i roześmiane. Czynnikami, które najbardziej wpływają na rozwój emocjonalny dziecka jest spokój, czułość oraz zaspokajanie potrzeb. U trzylatków najważniejszą z nich jest potrzeba bezpieczeństwa. C. Lee podaje, że dziecko trzyletnie jest kochające, towarzyskie, przyjazne, ugodowe i łatwo ulega sugestiom innych. Z łatwością przyjmuje relacje i cechy charakteru osób dorosłych. Ponieważ dziecko nie potrafi ukrywać i tłumić uczuć odzwierciedlają się one wyraźnie w jego zachowaniu: gestach, mimice, okrzykach, głośnym śmiechu i płaczu. Dziecko w wieku trzech lat jest nie tylko impulsywne, skłonne do wyładowywania swoich afektów, ale także zmienne w swych uczuciach i nastrojach. Jego emocje szybko się wytwarzają, ale też szybko gasną, a raczej przeradzają się w inne, nawet krańcowo odmienne uczucia. Dziecko niemal w jednej chwili potrafi przejść od śmiechu do łez. Raz jest pogodne i wesołe, to znów niespokojne albo zasmucone czy zatroskane. Czasem bawi się grzecznie samo przez dłuższy czas, kiedy indziej żąda, aby się nim zajmować, grymasi i kaprysi. Tę zmienność uczuć u dzieci nazywamy labilnością uczuciową. Ta labilność uczuciowa w powiązaniu z łatwością ekspresji uczuć sprawia, że dzieci trzyletnie nie są jeszcze dojrzałe i zrównoważone emocjonalnie.

Rozwój społeczny

Rozwój społeczny dziecka dotyczy różnorodnych kontaktów społecznych, jakie dzieci nawiązują w domu i w przedszkolu. Charakterystyczną cechą dziecka trzyletniego jest egocentryzm. We wszystkim co dziecko robi, kieruje się dążeniem do zaspokojenia swoich potrzeb. Potrzeba kontaktów społecznych jest tu zwykle zaspokajana poprzez przebywanie z matką. W pierwszych miesiącach pobytu w przedszkolu dzieci nie bawią się ze sobą, lecz obok siebie. Chociaż zdarza się, że nawiązują między sobą krótkotrwałe kontakty werbalne. Widać tu także tendencje do naśladownictwa, dlatego też w organizacji zabawy małe dziecko chętnie zdaje się na wychowawczynie. W stosunku do rówieśników wykazuje minimalne uspołecznienie. W zabawach grupowych dziecko uczy się zaspokajać nie tylko potrzeby własne, ale i innych. Uczy się norm postępowania społecznego oraz sposobów postępowania związanych z przyjętą na siebie rolą. Dzieci w tym wieku nie są w stanie dłużej współdziałać ze sobą, uzgadniać planów wspólnej zabawy, lecz nawiązują krótkotrwałe kontakty werbalne i pozawerbalne. Dopiero pod wpływem dłuższego, wspólnego pobytu rozwijają się pełniejsze kontakty. Dziecko uczy się poruszać w świecie samodzielnie, zaznacza własną odrębność, rozgranicza między: ja, moje – ty, twoje. Chce samodzielnie wykonywać różne czynności i osiągać sukces w tym co robi – próbuje samo jeść łyżką, ubiera samodzielnie czapkę itp.

Rozwój osobowości

W wieku przedszkolnym kształtują się podstawowe zręby osobowości. Dziecko trzyletnie znajduje się na etapie formowania struktury „ja”. Jego świadomość odrębności własnej osoby, jak i wiara w siebie są jeszcze bardzo słabe. Dziecko nie zna swoich możliwości w nowych sytuacjach, co utrudnia mu przystosowanie się do środowiska. Dzieci wchodzą w okres średniego dzieciństwa ze świadomością własnej odrębności. Zaczyna się rozwijać obraz własnej osoby, na który składają się: imię, posiadane rzeczy, codzienne zachowania.

Charakterystyka rozwojowa dziecka 4 letniego

Dziecko 4 letnie  znacznie lepiej niż 3 letnie orientuje się w otoczeniu. Nie ma większych problemów z adaptacją do nowych sytuacji, osób, rzeczy czy pomieszczeń. Umie podporządkować się normom, zasadom (np. podczas pełnienia dyżuru), zna imiona dzieci w grupie przedszkolnej, jest zaciekawione wybranymi elementami nowego środowiska. Jest zręczne i  energiczne fizycznie, pomysłowe i samodzielne.

Czterolatek potrafi samodzielnie ubrać się i rozebrać, posługiwać się widelcem i wybrać produkty na kanapkę, którą chce zjeść. Rozumie zależność ubioru od pory roku, znaczenie czynności higienicznych, kontroluje czystość własnego ciała i ubioru. Nabywa odporność na niepowodzenia, zaczyna mieć wiarę we własne siły. Umie porządkować zabawki na półkach, sprzątać po posiłkach i zajęciach, doraźnie pomaga w pracach domowych np. nakrywa do stołu.

U dziecka czteroletniego pojawiają się również ruchy narzędziowe – praksje i dlatego zaczyna ono dużo rysować, malować lepić, często sięga po nożyczki, ponieważ sama czynność przecinania jest dla niego atrakcyjna. Konstruuje z różnego rodzaju klocków. Jest spragnione rówieśników – rozwija się u niego poczucie członka społeczności rówieśniczej, lecz nadal nie potrafi bawić się w większym zespole. Jest to zabawa ,,obok siebie”. W zabawach korzysta z własnej wyobraźni i trudno mu włączyć się w zabawę  kolegów.

Czterolatek zna i uświadamia sobie te normy, według których ocenia zachowanie własne i innych, ale nadal reaguje gwałtownie i jest konfliktowy. Podejmuje próby czekania na swoją kolej. Często nie podporządkowuje się zawartym umowom i obowiązującym w grupie zasadom. Lubi przeciwstawiać się poleceniom, które do tej pory wykonywał bez oporów, dlatego potrzebne jest w tym okresie określenie przez dorosłego jasnych granic postępowania, stanowczość i konsekwencja.

U dziecka czteroletniego obserwuje się chęć podobania innym dlatego chętnie zwraca na siebie uwagę, ma wyraźne poczucie własnego ,,ja”, co wyraża poprzez bunt, upór, rywalizację i władczość. W tym czasie pojawia się również potrzeba tworzenia i wyrażania siebie, dlatego dziecku czteroletniemu należy dostarczyć bogatego materiału do zabaw konstrukcyjnych, do malowania, wycinania, wydzierania, układania, rysowania, eksperymentowania kolorami.

W tym wieku wzrasta ciekawość poznawcza dziecka, dlatego zadaje ono coraz więcej pytań i domaga się udzielania konkretnych odpowiedzi. Zna ok. 1500 słów, mówi w miarę płynnie i zadaje wiele pytań typu: ,,kiedy?”, ,,dlaczego?”. Buduje zdania złożone, wzrasta jego zasób słownictwa, zauważa się iż potrafi dzielić wyrazy na sylaby, jest zainteresowane literami. Interesuje się książeczkami, tworzy długie historyjki na bazie poznanych utworów literackich oraz będących jego wytworem fantazji.

Przedszkole u Krecika Szybownika